• strict warning: Non-static method view::load() should not be called statically in /home/ahaproje/public_html/sites/all/modules/views/views.module on line 906.
  • strict warning: Declaration of views_handler_filter::options_validate() should be compatible with views_handler::options_validate($form, &$form_state) in /home/ahaproje/public_html/sites/all/modules/views/handlers/views_handler_filter.inc on line 607.
  • strict warning: Declaration of views_handler_filter::options_submit() should be compatible with views_handler::options_submit($form, &$form_state) in /home/ahaproje/public_html/sites/all/modules/views/handlers/views_handler_filter.inc on line 607.
  • strict warning: Declaration of views_handler_filter_boolean_operator::value_validate() should be compatible with views_handler_filter::value_validate($form, &$form_state) in /home/ahaproje/public_html/sites/all/modules/views/handlers/views_handler_filter_boolean_operator.inc on line 159.
  • strict warning: Declaration of views_plugin_style_default::options() should be compatible with views_object::options() in /home/ahaproje/public_html/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_style_default.inc on line 24.
  • strict warning: Declaration of views_plugin_row::options_validate() should be compatible with views_plugin::options_validate(&$form, &$form_state) in /home/ahaproje/public_html/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_row.inc on line 134.
  • strict warning: Declaration of views_plugin_row::options_submit() should be compatible with views_plugin::options_submit(&$form, &$form_state) in /home/ahaproje/public_html/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_row.inc on line 134.

AHA-project op facebook

 
 

BLOGPOST 8: Op stap met de wetenschappers in Antarctica

Het is vandaag zaterdag 18 februari 2012. Binnen 3 dagen stap ik waarschijnlijk in het vliegtuigje om via enkele overstappen 13.500 km te overbruggen en op vrijdag of zaterdag terug in België te landen (er is storm aan de Russische basis, dus het ziet ernaar uit dat de vlucht vertraging gaat oplopen). Moeilijk te geloven dat ik eigenlijk reeds mijn bagage moet klaarmaken voor de terugkeer. Toch nog even uitstellen want ik wil helemaal nog geen afscheid nemen van dit prachtige continent sad.

Afgelopen twee weken is er weer heel wat gebeurd. In deze blogpost zal ik aandacht schenken aan de onderzoeken die ik hier nu op de voet volg. Drie interessante onderzoeken waar  scholen verder mee aan de slag kunnen. Ik geef hier slechts enkele beelden mee. Voor meer uitleg over de onderzoeken en verhalen over de expeditie nodig ik iedereen uit voor de reisverhalenavonden. Twee identieke avonden op 28 en 29 februari, telkens om 20u. Het belooft een drukke terugkomst te worden want op maandag 27 februari mag ik ons AHA-project voorstellen in De Laatste Show. Ben benieuwd!

Lees hier de vorige blogpost:  blogpost 1blogpost 2blogpost 3blogpost 4blogpost 5, blogpost 6 en blogpost 7.

In deze blogpost vind je heel wat videosnippers en links naar extra info.

Ik  kreeg in de SKYPE-lessen veel vragen over het aantal uren zonlicht hier. Aangezien het zomer is in het Zuidelijk halfrond is er momenteel 24u/24u zonlicht in Antarctica. Alhoewel de zon nu alsmaar lager staat aan de hemel en ’s nachts even achter de bergen/onder de horizon wegduikt, is het toch moeilijk om richting bed te gaan als er ’s nachts steeds licht is.

Dit filmpje toont goed aan dat het zomer in het zuidelijk halfrond is, wanneer het winter is in België. Op onze school hebben we een constructie die de Aardrevolutie mooi demonstreert, op de reisverhalenavond kom je er dus meer over te weten. Geniet even mee van de zon die terug tevoorschijn komt:

BELDIVA  ~ Belgian Microbial Diversity Project in Antarctica

Op stap met Elie Verleyen, microbioloog aan de Gentse Universiteit. Vijfentwintig miljoen jaar geleden had Antarctica een rijke fauna en flora. Er waren bossen. Er liepen grote buideldieren rond. Er was een overvloed aan soorten. Toen het Zuidpoolcontinent begon af te koelen en langzaam bedekt werd met een ijskap heeft het leven zich teruggetrokken naar enkele vluchtplaatsen: de schaarse plekken die niet volledig door de ijskap werden bedolven. De grote buideldieren zijn natuurlijk al lang verdwenen. Alle hogere soorten zijn uitgestorven, maar in die refugia of vluchtplaatsen vindt men tot vandaag eenvoudige levensvormen terug: allerlei microben en geleedpotigen, zoals springstaartjes, mijten en aalwormen,… Het zijn poelen en meertjes, bijna allemaal vlak bij de kust, die in de winter door een dikke ijslaag zijn bedolven, maar waar onder de bevroren oppervlakte vloeibaar water wordt gevonden. Waar er water is, is er leven. (Belgen op de polen)

Hier maakte ik een filmpje op een gletsjer tijdens een van zijn onderzoeken:

Ik ging op stap met Elie naar o.a. Yuboku Valley om enkele meertjes aan te boren om er sedimenten op te boren en zo 10.000 jaar terug te reizen in de tijd. Klik hier om via een filmpje even mee te reizen op een sneeuwscooter.

 Maar hij heeft tevens een ander onderzoek lopen. Op 4 plaatsen plaatste zijn onderzoeksgroepen ‘open top chambers’. Dit zijn kleine serres die zorgen voor een temperatuurstijging binnen in de serre. Een eenvoudige proef, maar een ideale opstelling om de invloed van de temperatuurstijging op de fauna en flora na te gaan, de serres zorgen immers voor een temperatuurstijging van 10 graden! Ziehier een van de filmpjes die ik maakte. In het filmpje vervangen we de toestelletjes die afgelopen jaar elke 3 uren de temperatuur en relatieve vochtigheid hebben opgemeten. Eens ik terugben, gaan we de filmpjes monteren tot een mooi geheel. In deze versie dienen er nog enkele woorden wegge******* worden.

GIANT-LISSA ~ Geodesy for Ice in ANTarctica – Lithospheric and Intraplate Structure and Seismicity in Antarctica

Op 9 februari 2012 ging ik op stap met Denis Lombardi om een seismograaf te installeren. Ook de RTL-reporters gingen mee op stap en maakten deze mooie reportage.

BELATMOS ~ meteorologie

In dit project bestudeert wetenschapper Alexander Mangold van het Koninklijk Meteorologisch Instituut (KMI) de chemische samenstelling van de atmosfeer door het meten van de concentratie ozon en verwante sporengassen, de UV-straling en de aerosoldeeltjes.

Lees hier de blog van Alexander Mangold.

Een heel interessant maar complex onderzoek waar we in de lessen aardrijkskunde, chemie en fysica mee aan de slag kunnen. Hier volgt een van de vele videofragmenten in zijn meteoshelter. Meer uitleg volgt later, maar nu zie je toch al de toestellen die de concentratie fijn stof in de atmosfeer bepalen. Met Alexander heb ik het o.a. over de luchtkwaliteit in Vlaanderen. Wist je dat we allemaal een levensjaar inleveren door de fijn stof problematiek? Alexander zou nooit of te nimmer aan een drukke steenweg wonen. Ik denk dat we amper beseffen hoe het met de luchtkwaliteit gesteld is in België.

Ik verzamelde ook heel wat beeldmateriaal over de waterzuivering, de elektriciteitsvoorziening, de ventilatie (passief huis). Maar deze video’s gaan we in België monteren en komen zeker nog op de site terecht. Blijf gerust de site volgen!

Ondertussen bereiden we de basis voor op de Antarctische winter die eraan komt, zo hielp ik onder andere 3 dagen bij het isoleren van de garage.

Storm aan het Princess Elisabeth Antarctica-station

Geen woorden nodig, kijk even mee:

Don’t tell my mother

Ondertussen hier nog enkele avonturen beleefd die ik beter pas achteraf vertel om het thuisfront niet té ongerust te maken ;-)

Momenteel vertoeft ook Diego Bunuel in de basis, een wereldberoemde programmamaker. Zijn show “Don’t tell my mother” wordt in meer dan 160 landen getoond. In september komt “Don’t tell my mother I was in Antarctica” ook in België op tv (National Geographic)! Enkele leerlingen van onze school werden alvast gefilmd tijdens een skype-les.

Bekijk hier een van zijn reportages: “Don’t tell my mother I was in Iran”

Einde of begin?

Je zal ondertussen wel begrijpen dat ik hier heel wat interessante mensen leer kennen. De gesprekken tijdens het avondeten doen me al dromen van nieuwe bestemmingen ;-)

Eén ding heeft iedereen hier immers gemeen: zin in avontuur! Daarom raad ik ook iedereen aan om de kansen te grijpen om erop uit te trekken. Pak je rugzak, ga op stap en je ontmoet zeker mensen waar je heel wat van bijleert en die al snel enkele vooroordelen en clichés de wereld uithelpen.

Dit was de laatste blogpost uit Antarctica... De expeditie zit er helaas bijna op. Maar ons AHA-project slaat een nieuwe weg in. We willen aan de hand van deze avonturen zoveel mogelijk mensen betrekken bij het klimaatverhaal en de uitdagingen van morgen.

Ik land volgend weekend in Zaventem (laatste update op www.ahaproject.be), op maandag in de zetel bij Michiel Devlieger in ‘De Laatste Show’ en op dinsdag 28 en woensdag 29 februari is iedereen welkom voor de reisverhalenavonden op onze school!

Via deze weg wil ik ook alle leerkrachten en directie bedanken die het AHA-project op school bleven opvolgen en heel wat skype-lessen mogelijk maakten. Ook bedankt aan de leerkrachten van de andere scholen die activiteiten in het kader van het AHA-project op hun school opstartten!

Tot op de speelplaats, in een klaslokaal, in de leraarskamer, op café, op de reisverhalenavonden,… tot onderweg!

Koen

PS: vlieg als afscheid nog even mee over Antarctica…

Lees meer ...

BLOGPOST 7: Een rondleiding in, op en rond het Princess Elisabeth Antarctica-station

Tijd voor BLOGPOST 7, terwijl ik deze blog schrijf, speelt er zich een prachtig schouwspel af door de zon die terug te voorschijn komt na even achter de bergen te duiken, het is 6 februari 23u40. Op 15 december, tijdens de heenvlucht waarschuwde Johan Berte me reeds dat de expeditie in Antarctica heel wat indruk op mij zal maken. Toen nog moeilijk in te schatten voor mij. Maar ondertussen snap ik wat hij bedoelde. Ondertussen 53 dagen van huis en ik kan nu al bevestigen dat deze ervaring een heuse impact op mij zal hebben. Moeilijk te beschrijven in deze blog… Ver weg van alle drukte, verkeer, uitlaatgassen en bovendien verblijven in het laatste continent van onze aarde is een unieke ervaring. Voeg daar nog heel wat interessante ontmoetingen met buitengewone mensen aan toe en we hebben alle ingrediënten voor een bedwelmende cocktail.

Hoog tijd dus voor BLOGPOST 7. Neem er een tas warme thee bij en laat je onderdompelen in de sfeer van Antarctica. Lees hier alvast de vorige avonturen: blogpost 1blogpost 2blogpost 3blogpost 4blogpost 5 en blogpost 6.

Donderdag 26 januari 2012

Binnen enkele dagen zijn de geologen weg, dus maak ik van hun aanwezigheid gebruik om enkele geologielessen uit te werken. Ik verzamel heel wat gesteenten van allerlei kleuren en vormen. Samen met professor Eldburg zoom ik in op de samenstelling en de ontstaanswijze. Ik inventariseer alles en probeer de gesteenten naar België te krijgen (vermoedelijk via het schip, volgend jaar).

Bekijk hier een van de filmpjes waarin de graniet -waarop de basis is gebouwd- besproken wordt.

Morgen skype met een school uit Dilsen, Limburg. Ben benieuwd.

Vrijdag 27 januari 2012

Met de Limburgse leerlingen bespreek ik onder andere het energiesysteem. Heel wat interessante vragen! Een echte aanrader is deze presentatie!

Deze leerlingen nemen ook deel aan het SUN SHADOW PROJECT en de AHA-bedenkerswedstrijd

Zaterdag 28 januari 2012

De helikopters en dus ook de piloten vertrekken richting Novolazarevskaya. We nemen afscheid van Jörn, Knutt en Florian. Drie sympathieke kerels die toch wel een fantastische job geleverd hebben, ze wisten in moeilijke omstandigheden de geologen veilig op bestemming te brengen. Wist je dat er jaarlijks een helikoptercrash is in Antarctica? Jörn wist nog een grappige anekdote te vertellen; vorig jaar hadden ze een speciale klant in hun helikopter: Paris Hilton! Ze werden op voorhand op de hoogte gebracht dat ze eventueel een foto mochten nemen, maar niet van haar voeten aangezien ze blijkbaar bijzonder grote voeten heeft… Voila, nu weet iedereen het ;-)

Even later zien we de helikopters aan de horizon verdwijnen en besef ik dat zo’n afscheid heel plots komt en dat ik deze mensen vermoedelijk nooit meer terug zal zien. Ik heb ze alvast uitgenodigd voor de Gentse Feesten ;-)

Terwijl vrienden laten weten dat Gent overrompeld wordt door het lichtfestival houden wij onze Indische avond. Lekker Indisch eten en nog toffe gesprekken. En bijzonder rock’n roll voor een zaterdagavond: Andreas geeft een lezing over het geologisch onderzoek dat ze hier voerden. Niet gemakkelijk maar bijzonder interessant. Ik ontving de presentatie en ook van geologe Marlina krijg ik heel wat informatie om de lessen aardrijkskunde te pimpen! “Pimp my lessons on a Saturday evening!”

TIP: je kan de slideshows en filmpjes uitvergroten door rechtsonder in de kader te klikken.

Zondag 29 januari 2012

“Rustdag”. Vandaag SAR-oefeningen: Safety and Rescue! We gaan richting de gletsjer en de field guides wijzen ons enerzijds op de gevaren, maar laten ons anderzijds genieten van deze ijsmassa! We dalen immers af in de crevasse!

Ik kan er een aparte blogpost over schrijven, maar laat de foto’s voor zich spreken! Echt prachtig!

Nadien doen we nog enkele rescue-oefeningen waarbij ik als slachtoffer word ingepakt en naar het station word overgebracht. Geen lachtertje om zo vervoerd te worden. Gelukkig had ik geen echte verwondingen. Lees hier het interview met de dokter. 

Dinsdag 31 januari 2012

Normaliter vertrekken vandaag Johan (projectmanager), Benoit (field guide), Jacques (field guide & dokter) samen met de Duitse geologen naar huis. Maar er is een bijzonder krachtige wind! Hun vertrek wordt nog een dagje uitgesteld. Bijgevolg kan ik in de voormiddag nog wat skype-lessen geven en Johan nog enkele laatste vragen stellen (Johan in het station & Johan op het dak)! Het gaat onder andere over de isolatie en ventilatie van het station. Het gaat hier immers om een zogeheten ‘passief huis’. Dat wil zeggen dat er geen energie moet toegekend worden aan de basis om deze te verwarmen! Dit is enerzijds een oplossing voor de hoge energieprijzen en betekent anderzijds een zero-emissie! Bekijk zeker deze interessante animatie over passiefbouw. 

In de namiddag slaat het weer volledig om en maakt Jacques van zijn laatste dag gebruik om Utsteinen te beklimmen! Yes! Stijgijzers aan de schoenen, klimtouw, piolet (=pikhouweel voor in het ijs), al snel blijkt dat we voor de moeilijke route kiezen. En als bij toeval komt op het slechtsdenkbare moment (op bijna verticale wand) mijn stijgijzer aan mijn schoen los…  Even paniek, maar gelukkig komen we er met wat hulp zonder kleerscheuren van af.

Woensdag 1 februari 2012

Opnieuw afscheid nemen. Na een heel korte nacht -het was de laatste avond voor heel wat mensen, dus moest ik dit toch meevieren- landt om 7u30 het vliegtuig! Aan boord een nieuwe dokter en  3 nieuwe wetenschappers.

Even later vertrekt het vliegtuig terug naar Novolazarevskaya met aan boord de Duitse geologen. Waaronder Antonia, die enkele dagen geleden te horen kreeg dat haar vriend een einde maakt aan hun relatie. Wat een helse terugkeer te weten dat je mag verhuizen eens je thuiskomt… Een van de nieuwe wetenschappers heeft een erg fijn cadeau mee van mijn vriendin wat mij alvast geruststelt. In het pakket zit ook de schitterende t-shirt van de leerlingen van campus Sint-Vincentius.

Moeilijk te geloven maar ook Matthias –een super sympathieke Duitse geophysicus- ontvangt vandaag een mail dat zijn vriendin met een andere jongen in zee gaat. Ik zie het ongeloof in Matthias zijn ogen… hij wil allesbehalve huiswaarts. Maar om 12u30 vergezelt hij Benoit, Johan en Jacques richting Europa. En plots zijn ze weg… Mensen met wie ik ondertussen 7 weken intensief samenleefde en heel wat mee beleefde. Wat mij doet beseffen dat mijn verblijf hier eindig is en ik dus ten volle moet genieten/beleven van wat ik hier meemaak.

Over de nieuwe wetenschappers en hun onderzoeken vertel ik in de volgende blog!

Nu wil ik jullie graag meenemen voor een rondleiding op, in en rond het Princess Elisabeth Antarctica-station!

Rondleiding IN het Princess Elisabeth Antarctica-station - Deel 1a

Rondleiding IN het Princess Elisabeth Antarctica-station - Deel 1b

Rondleiding OP het Princess Elisabeth Antarctica-station

Rondleiding ROND het Princess Elisabeth Antarctica-station

 

Laat gerust (individueel of met je klas) een reactie achter onder deze blogpost!

Hier kan je de vorige blogposts lezen:  blogpost 1blogpost 2blogpost 3blogpost 4blogpost 5 en blogpost 6.

En via www.facebook.com/ahaproject ontvang je de laatste updates!

 

Vele groeten

Koen

PS: net een jaar geleden waren we volop bezig met ons schooltoneel. ‘Romeo & Julia’, ook een supertoffe ervaring met collega’s en leerlingen! Wat gaat de tijd snel, toch nog even nagenieten? Lees meer ...

Blogpost 6: Het leven zoals het is @ Princess Elisabeth Antarctica-station

Eindelijk wat tijd gevonden om jullie te vertellen hoe het leven hier verloopt in en rond het Princess Elisabeth-station. De dagen zijn hier afgeladen vol, ik tuimel van de ene activiteit in de andere. Zo heb ik het graag uiteraard, enig nadeel dat ik weinig tijd had voor deze blogpost. In blogpost 6 selecteer ik enkele activiteiten van de laatste 14 dagen.

Een nieuw hoofdstuk in het verhaal, lees hier de vorige: blogpost 1, blogpost 2, blogpost 3, blogpost 4 en blogpost 5.

Van de grond

Na enkele dagen helpen bij het uitladen van de containers heb ik op 12 januari het geluk om in een helikopter over het station te vliegen. De allereerste keer in een helikopter en dan nog in Antarctica! Heel bijzonder om alles vanuit de hoogte te zien, het station lijkt zo klein! Bekijk hier een deel van de vlucht:

Nu de containers zijn uitgeladen schieten ze hier (nog meer) in gang. Ik help o.a. bij het installeren van een repeater. Deze zal later op een bergtop geïnstalleerd worden om zo radiosignalen door te sturen, waardoor we in een groter gebied contact kunnen houden met de basis. Veel veiliger als we aan veldwerk doen.

Moeren en bouten voelen ijskoud aan en het lukt me niet altijd om met handschoenen de zaken aan elkaar te koppelen. Wist je dat een ijzeren voorwerp soms kan vastvriezen aan je blote handen. En als je het dan probeert los te maken, kan er huid loskomen. Jean-Jacques Derwael vertelde dat je in nood het voorwerp kan los ‘urineren’. Ik kan jullie geruststellen dat ik (nog) niet zo ver ben moeten gaan ;-) (en dan hoop toch warme thee bij te hebben). Bekijk hier de installatie van de repeater op de bergtop

15 januari – 'rustdag'

We beklimmen Teltet. Het is een prachtige dag. Windstil, temperatuur rond -7 graden Celsius, niet koud dus. Prachtig uitzicht op de Gunnestadbreengletsjer, woorden zijn overbodig, kijk gerust mee:

Na een heerlijk maal wacht ik aan de landingsbaan het Polar 6-vliegtuig op. Het is 22u30 en de zon is achter de bergen. Het is bijzonder koud! Toch wat ijsberen om warm te blijven, het lukt me niet om foto’s te trekken met mijn grote handschoenen en ik voel al snel dat mijn dunne handschoenen te kort schieten. Mijn vingers warm blazen is de boodschap. Het is een goede waarschuwing om in de toekomst steeds alert te blijven voor de koude die snel toeslaat…

Het vliegtuig  brengt 7 Duitse onderzoekers die zich bezighouden met paleomagnetisme. Zij onderzoeken de richting van het magnetisch veld in gesteenten, dit levert hen informatie over de ontstaanswijze van het continent. Heel boeiende maar moeilijke materie! Op school bestuderen we dit in de lessen aardrijkskunde in het 6e jaar, dus ik leg zoveel mogelijk mijn oor te luister. Mattias –een van de expeditieleden- is erg geïnteresseerd in ons AHA-project en neemt me ’s anderendaags mee voor een rondleiding in het vliegtuig en bespreekt zijn onderzoek. Meer zelfs, hij geeft met plezier ‘les’ voor de camera. Heel waardevol beeldmateriaal waar ook de leerkrachten fysica mee aan de slag kunnen.

Een voorbeeld van dergelijk onderzoek kan je hier bekijken, Mattias bepaalt dagelijks de gravitatie (=zwaartekracht) alvorens ze met het vliegtuig een bepaald gebied overvliegen. Ze verblijven hier slechts enkele dagen op hun doortocht naar de kust. We verwerken deze onderzoeken later in de lessen want dit zou ons hier te ver leiden.

Bij het avondeten verwelkomen we Japanse onderzoekers die na enkele weken veldwerk maar al te blij zijn met lekker eten. Heel vriendelijke kerels met grappige zonnebrillen. Wist je dat er in Japan in de bovenste verdieping van flatgebouwen een grote hoeveelheid water zit opgeslagen om bij aardbevingen het gebouw niet te hard te laten meetrillen (inertie). Ze vertellen over hoe een skidoo blokkeerde en tegen de rots kapot knalde, gelukkig kon de bestuurder op tijd in de sneeuw duiken.

17 januari 12

We beginnen eraan! Komende dagen moeten alle batterijen (meer dan 16 ton!) vervangen worden. Ondertussen hebben de batterijen er al hun beste tijd opzitten en heeft de koude door een crash in het elektrisch systeem tijdens de Antarctische winter de batterijkamer bereikt. De nieuwe batterijen bieden meer rendement en de oude krijgen een nieuw leven in Zuid-Afrika of België. De batterijen slaan de energie op die wordt opgewekt door de windmolens en zonnepanelen.

Teamwork

Zo’n batterij weegt meer dan 80 kilo dus zoeken we een zo goed mogelijk systeem om de batterijen vlot en veilig mogelijk naar buiten te brengen. Teamwork is de sleutel. In de slideshow zie je enkele beelden van dit huzarenstukje waar we enkele dagen zoet mee zijn.

Alle batterijen zitten ondertussen in de batterijkamer maar het opladen van de batterijen verloopt niet zonder enig gevaar. De batterijen kunnen beschadigd zijn en bij het opladen kunnen er gassen vrijkomen… dus wordt iedereen verplicht 5 uren buiten te blijven. Gelukkig treden er geen problemen op!

Ik verzamel heel wat info voor in de lessen fysica en techniek. Maar verwijs hier alvast naar het interessant interview met Erik Verhagen die als ingenieur verantwoordelijk voor het elektriciteitsvoorziening.

En de pagina’s over de hernieuwbare energie  en het Smart Grid.

Twee windmolens draaien niet meer, tijd om ze te herstellen. Misschien is er sneeuw ingedrongen en vastgevrozen of was de windsnelheid te hoog en de rem kapot waardoor de motor verbrandde.

Ondertussen is ook het Sun Shadow Project opgestart. Neem deel met jouw school! Een heel eenvoudig experiment leert ons heel wat over de beweging van de aarde om de zon. Je hoeft enkel een stok van 1m op je speelplaats installeren en regelmatig de schaduw ervan te meten. Er doet een Italiaanse school mee en een leerkracht in de Italiaanse poolbasis. Bekijk hier het instructiefilmpje dat we hier maakten.

’s Anderendaags ga ik met de geologen op stap (website van hun project). Marlina leert me de knepen van het vak en verklaart waarom het Princess Elisabeth-station uitgerekend op deze nunatak (=uitstekend rotsmassief) gelegen is. Ik verzamel heel wat beeldmateriaal om onze aardrijkskundelessen nog aantrekkelijker te maken ;-)

Pioniers

Zondag 22 januari. Zalig, even uitslapen. Alhoewel, ik zet toch mijn wekker om zeker mee op stap te kunnen. Samen met Régis, Jacob, Olivier, Pierre, Benoit, Gigi en Alain trekken we erop uit met de skidoo. Bijzonder veel wind, gelukkig beschermt een dik skidoopak ons. We houden halt naast een spectaculaire morene (dit is een opeenstapeling van materiaal dat door een gletsjer wordt voortgestuwd). Het skidoopak laten we achter. Te voet op een bergkam richting de top! Het landschap oogt akelig omdat een wit wolkendek alle contrast wegneemt. 2 uren later staan we op de top! Moeilijk te geloven, maar we zijn de eerste mensen hier op de top, opnieuw een unieke ervaring!

Jarig

Slecht weer. Nog steeds een bijzonder krachtige wind. De helikopters kunnen niet opstijgen. En toch trekken we er met de geologen op uit! Meer dan een uur op de skidoo, de wind & wolken leveren heel weinig contrast. Het ijsoppervlak is helemaal niet vlak en levert een bewogen rit. Maar toch heeft iets weg van een meditatie, een uur over de uitgestrekte sneeuwvlakte rijden naar het rotsmassief Westhagen dat slechts langzaam dichterbij komt…

Bij het fotograferen bijna mijn handschoen verloren. Voorzichtig blijven is de boodschap want de wind waait ons bijna omver. Toch nog geprobeerd een verjaardagsfilmpje proberen maken bij een gevoelstemperatuur van -28 graden Celsius.

’s Avonds bereiken me een heel aantal verjaardagskaartjes en -mails, bedankt! Een verjaardag die ik niet snel zal vergeten!

24 januari 12

VTM-nieuws op bezoek op onze school! Een dikke proficiat aan de leerlingen en leerkracht van 5 WWIa voor het project dat ze opstarten.

Bekijk hier de reportages & interviews met de leerlingen!

Vanaf deze week probeer ik  tijdens de middagpauze online te zijn @ SKYPE, dus beste leerlingen zeker welkom in de Antarctiklas. Want ik heb nog veel te vertellen over de onderzoeken, de ziekte (bronchitis) die zich hier verspreidt, het dagelijks leven in de basis, de spanningen die soms optreden na 40 dagen samenleven in een kleine ruimte… en ben benieuwd hoe het op school gaat!

Vragen staat vrij! Post hieronder jouw vragen en reacties.

Tijd voor actie!

Ondertussen is de AHA-bedenkerswedstrijd van start gegaan! Bekijk de oproep, affiche en reglement op www.ahaproject.be/bedenkerswedstrijd

Twijfel niet en schrijf je snel in en maak mee het verschil!

Steeds kouder wordende groeten

Koen Lees meer ...

De traverse naar de kust en het uitladen van het schip – BLOGPOST 5

De vorige blogpost kan je hier lezen: blogpost 1, blogpost 2, blogpost 3 en blogpost 4.

Ondertussen is de eerste lesweek achter de rug en kwamen er enkele interessante poolexperts naar onze school. Hieronder kan je het verslag van de traverse naar de kust lezen. Een apart verhaal met heel wat foto’s! Vier slideshows en opnieuw enkele interessante links. Neem even de tijd om mee te reizen naar de kust...

Donderdag 5 januari 2012

4u45, in het holst van de nacht gaat de wekker. Drie wekkers zodat ik me zeker niet overslaap! De traverse naar de kust wil ik zeker niet missen en Alain Hubert heeft ons gewaarschuwd dat het konvooi geen minuut wacht. Proviand verzamelen voor 20 uren en met de rugzak richting de containers. Er zijn vier voertuigen (‘Prinoths’, te vergelijken met de sneeuwruimers in Europese skioorden) die elk vier sleeën met containers op voorttrekken. Acht chauffeurs (2 per Prinoth) en nog zes extra expeditieleden. De drie helikopterpiloten zitten samen in een halve container en ook ik zit in dergelijke ‘halve container’. Deze worden gebruikt als ‘veldkeuken’ in het basiskamp dat we later aan de kust zullen opbouwen. Tot zover alles ok.

Maar wat blijkt, de komende twintig uur zal ik niet alleen met Olivier (de RTL-reporter) doorbrengen maar ook Detlef kruipt de container in. Hij is een Duitse geoloog die reeds 20 expedities achter de rug heeft. Afgelopen weken had ik reeds gemerkt dat hij erg spaarzaam is met water. (Verkoopt hij douchebeurten? Wil hij zijn ecologische voetafdruk verkleinen, hoe dan ook zijn laatste douche dateert van de Tweede Wereldoorlog). Ik zie in Olivier zijn ogen de angst opkomen om de komende twintig uren in deze container (het enige venster kan niet open) door te brengen… De ‘keukentafel’ wordt omgevormd tot een bed van 1,5m breed en Detlef installeert zich in het midden. Olivier en ik kiezen elk een kant en ondertussen zet het konvooi aan… So, that’s part of the expedition! Nog meer details kan ik hier niet neerschrijven, maar vertel ik met plezier tijdens de reisverhalenavonden ;-)

Drie uren later houden we welgeteld 10 minuten halt om te tanken en te wisselen van chauffeur. We zetten onmiddellijk terug aan. Geen tijd te verliezen. Als onze Duitse vriend slaapt, doe ik stiekem de deur af en toe open om toch wat frisse lucht binnen te laten ;-)

De tocht heeft een hypnotiserend karakter. De container wordt al schokkend over het ijs getrokken en schommelt ons in slaap. Soms is de tussenstop ijskoud door een hevige wind, soms is er een minimaal contrast wat het erg moeilijk maakt voor de chauffeurs. Via radiocontact blijven we onderling op de hoogte en Jack organiseert een quiz tussen de verschillende trucks! Wie raadt mee?  Een jacht ligt aangemeerd in de haven. Aan de boot hangt een laddertje van 2 meter lengte met om de 20 cm een sport. Als het eb is, steken er 7 sporten uit het water. Bij vloed stijgt het water met 1 meter, hoeveel sporten zijn er dan nog zichtbaar? (Voeg je antwoord onderaan toe).

Holy Mary!

Ondertussen is het vrijdag 6 januari 2012 en naderen we de kust. Om 1u30 houden we halt. Op amper een kwartier staat het basiskamp op! Tenten op een lijn, containers terug omvormen tot keuken, sneeuw in kookpot, ‘toilettent’ opstellen,… klaar om te klinken op de geslaagde rit van 200 km! We zien het schip Mary Arctica liggen! Intussen is het 2u, voor de eerste keer in een tent slapen in Antarctica. Alles voelt koud aan, toch maar thermisch ondergoed en kousen aanhouden, zelfs nog een extra paar! Maar doodmoe, dus de nachtelijke zonneschijn houdt me niet wakker.

TIP:  je kan de slideshows uitvergroten, klik rechtsonder in de slideshow!

Klokslag 6u! Na vier uren slaap springen we uit de tent. Ondertussen heeft mijn slaapzak alle lichaamswarmte opgenomen en heeft de zon de tent aardig opgewarmd. In de koude kleren springen zorgt ervoor dat ik klaarwakker ben. Een snel ontbijt en richting de kust, we naderen in Crown Bay het schip. Spannend! Het schip bevoorraadde ook andere stations en is in mijn ogen een gigantisch vrachtschip, maar blijkt klein bier in vergelijking met andere schepen (meer info over het schip). Magisch landschap, een prachtige falaise en heel grillige ondergrond. Blijkt dat we ons een weg banen op de bevroren oceaan met aaneengevroren ijsschotsen. Adembenemend. Van op het schip laten ze een grote kooi zakken om ons op te pikken en 10 minuten later zitten we 40 meter hoger op het schip! De kapitein wacht ons op in de stuurcabine, nu staan we oog in oog met de webcam die we uur na uur volgden ;-)

De bemanning vertelt over de dikke ijspakketten die ze doorkruisten en geeft aan hoe we het uitladen best aanpakken. Eerst beginnen we met de helikopters. Daarna laden we lege containers in het schip en de volle op onze sleeën. Deze droppen we dan verderop in het ijs omdat we slechts 16 sleeën hebben en 26 nieuwe containers moeten uitladen. Hard werk tussen de stoere mannen, veel wachten maar met grote ogen staan kijken naar wat er allemaal gebeurt. Ik geef mee instructies aan de chauffeurs om zo het koppelen aan de sleeën te vergemakkelijken. (Zoals je ziet in XIU-outfit, want ook onze school werkt met plezier mee aan de XIU-fluocampagne om jongeren veilig door het drukke verkeer te loodsen). Een sympathieke kerel is weliswaar het schip aan het schilderen, een hilarisch tafereel als je weet hoe groot het schip is. Hij vertelt hoe hij gisteren negen orka’s van op het schip zag! Net op het moment dat mijn vingers en tenen echt koud krijgen en ‘blijven bewegen’ niet meer helpt, worden we aan boord uitgenodigd voor de lunch. Ik denk dat ik voor 3 personen heb gegeten.

De maanden die aan de expeditie vooraf gingen, was mijn nachtrust vaak tot een minimum beperkt. En dit bleek een goede voorbereiding want opnieuw werken we tot 2u ’s nachts. Maar beste lezers, tussendoor heb ik ook een mooie fotoreportage gemaakt, want van op het schip had ik reeds mijn nieuwe vrienden gezien: Adéliepinguïns! Voorzichtig even kennismaken maar tot mijn verbazing zijn ze helemaal niet zo bang. Geweldig grappige dieren. Ik lig plat op mijn buik op 2 meter afstand en besef opnieuw al te goed dat ik aan de andere kant van de wereld lig en dit geen twee keer zal meemaken… Als ik rondkijk zie ik een schitterende kleurenpracht (het kleur wit heeft blijkbaar veel varianten) en een schouwspel van donkere wolken, moeilijk vast te leggen op foto.

Een schitterend filmpje brengt de traverse in beeld:

Zaterdag 7 januari 2012

Veel wind! Koud! Maar opnieuw aan de slag! Vandaag brengen we de containers vanuit de bevroren baai naar het basiskamp hogerop. Ondertussen trek ik toch nog eens naar de kustlijn samen met Pierre en Olivier (de RTL-reporters). Hou de site in de gaten want wij namen er een speciaal filmpje op, meer kan ik er nog niet over zeggen. Opnieuw staan we vol verbazing te kijken. Waar voordien het schip lag, drijven nu gigantische ijsschotsen voorbij! We horen een geluid… als we goed kijken zien we enkele dappere pinguïns van ijsschots naar ijsschots springen!

Zondag 8 januari 2012

Vandaag alles in gereedheid brengen voor de terugkeer. De sleeën op een rijtje koppelen, selecteren welke containers al zeker naar het station moeten. Er volgen immers nog 2 traverses om alles in het station te krijgen. 16u30, we vertrekken richting het Princess Elisabeth-station, opnieuw een tocht van 20 uren voor de boeg! Maar godzijdank, Detlef koos voor de helikopter ;-)

De terugtocht geeft me opnieuw veel tijd om na te denken. Blijkt dat al de gebeurtenissen van afgelopen dagen/weken een grote indruk op me nalieten. Heel wat vragen/ideeën die opborrelen. En een nieuwe kijk op zaken. Moeilijk in deze blog te beschrijven, maar zo aan de andere kant van de wereld dergelijke operatie meemaken, voelt toch speciaal aan. Benieuwd of ik komende weken antwoorden op mijn vragen zal vinden.

Eens terug in de basis spring ik in de douche, want we moeten eerlijk zijn: we stinken. Ik heb terug het gevoel van de thuiskomst na een scoutskamp/festival waarbij je toch enkele douchebeurten nodig hebt om terug te stralen. Daarna gaan we nog even door want we laden samen de voedselvoorraad uit de containers! Een ‘doorgeeftreintje’ waardoor ik al het lekkers reeds te zien krijg, het voelt goed aan om fruit te zien passeren! Aan de andere kant van de wereld vindt ondertussen de personeelsvergadering en nieuwjaarsreceptie plaats, van die gelegenheid maakte ik gebruik om alle leerkrachten een update voor te schotelen vanuit Antarctica. Een overzicht van de kalender zie je op www.ahaproject.be/kalender.

Laat gerust van jullie horen via www.facebook.com/ahaproject, hieronder kan je een ‘reactie toevoegen’, mail of skype!

Vele groeten

Koen

De vorige blogpost kan je hier lezen: blogpost 1, blogpost 2, blogpost 3 en blogpost 4.

P.S.: Voor het vertrek stelde een journalist de vraag ‘wat ga je het hardst missen’? Ik kon er toen niet echt een antwoord op geven. Maar ondertussen blijkt dat ik uiteraard mijn vriendin mis. Maar ook  muziek. Wat was ik blij om mijn gitaar uit de container te kunnen laden! Afgelopen maanden misschien wat te weinig tijd gehad om mijn muzikaal ei kwijt te kunnen. Onderstaand clipje dat ik maakte, toont ironisch genoeg het contrast met de omgeving waar ik nu ben. Geen nacht, geen regen, geen auto’s/gevaarlijke tramsporen. Scroll nog lager om een geweldig filmpje te zien van GOTYE, heel inspirerend om zijn opnameproces te kunnen volgen. Inderdaad, ik ben fan van youtube en de creativiteit die het mogelijk maakt bij (jonge) mensen! Lees meer ...

De overgang van oud naar nieuw in Antarctica – BLOGPOST 4

Pik je nu in? Lees dan gerust BLOGPOST 1, BLOGPOST 2 en BLOGPOST 3 om in de sfeer te komen!

Terwijl ik dit schrijf zit ik deels gehuld in mijn pooloutfit. Mijn rugzak is gevuld met warme kleren, een dikke slaapzak, boterhammen, kaas, chocolade en warme thee. Voldoende om 24 uren te ‘overleven’. We gingen immers vannacht vertrekken naar de kust om het schip uit te laden. Maar opnieuw slecht nieuws… het schip gaat maar moeizaam vooruit.

Ik maak van de gelegenheid gebruik om BLOGPOST 4 te schrijven. Een korte blogpost omdat we elk moment kunnen vertrekken en omdat ik nog heel wat projecten voor op school wil afwerken, maandag start immers het tweede semester.

Volgende muziek is de ideale soundtrack bij dit landschap: Oscar & The Wolf

Tussen kerstdag en Nieuwjaar

26 december. 7u15 RRRRRRrrrrriiinng! De wekker doorprikt mijn dromen. Nu al uit dit warme bed stappen of nog even snoozen? De verleiding is te groot, ik kies voor de tweede optie. Om 7u45 of drie snoozebeurten later hul ik me in mijn koude kleren en ga ik ontbijten. Tussen 7u en 8u is iedereen aan het ontbijten. De lunch is om 13u en avondmaal om 21u. Dat levert 10 werkuren per dag op. En ze worden ten volle benut. Ingenieurs, mecaniciens, wetenschappers… zijn elk op hun terrein volop bezig, wat een bedrijvigheid! Ik help waar mogelijk en steel met mijn ogen om zoveel mogelijk bij te leren. In volgende blogposts zal ik de afzonderlijke functies uitgebreider beschrijven. 19u, tijd voor een briefing door de helikopterpiloten. Florian legt in ‘broken english’ uit waar we moeten op letten. De witte sneeuwvlaktes blijken nog niet gemakkelijk om op te landen want er waait heel wat sneeuw op waardoor de zichtbaarheid enorm afneemt. We overlopen ook alle noodprocedures in de hoop dat we deze nooit nodig hebben… De helikopters zitten op het schip en dienen voor de Duitse geologen. We houden continu de positie van het schip in de gaten en hopen vannacht te kunnen vertrekken.

27 december. Helaas, geen beterschap wat de Mary Arctica betreft (lees hier meer over het schip). Het schip beweegt amper. Onze kok David Rigotti probeert creatief om te springen met wat er nog in de diepvries zit. Maar zoals je in de vorige blogpost kon lezen zijn ook de verse groenten en fruit niet geleverd. Door de vertraging van het vliegtuig in Kaapstad waren de Russen zo vriendelijk geweest om deze verse producten in de koelkast te bewaren. Ze vergaten deze enkele dagen later in het vliegtuig te laden waardoor ze dus nog in Kaapstad liggen. Ondertussen bereikte het nieuws over het bevoorradingsschip de Belgische pers. Lees HIER het artikel in De Morgen.

Vandaag ga ik op pad met de staff. Alain Hubert, Gigi en field guide Benoit springen mee de skidoo op om ‘waypoints’ uit te zetten. Dit zijn ‘stokken met vlaggetjes’ die als herkenningspunten dienen, ze hebben een vaste positie zodat ze via GPS kunnen teruggevonden worden. Zo stippelen we dus de route uit die de Duitse geologen later zullen volgen en bieden we een zekerheid in geval van mist. Door de enorme sneeuwaccumulatie van de laatste maand ligt de Gunnestadbreengletsjer er erg goed bij en kunnen we dus aan grote snelheid over de ijsvlakte rijden. Magisch. Wat een uitzicht!

Op de terugweg stoppen we in Smalegga. Dit was een kampplaats van de Belgen in de jaren vijftig. Er is nog heel wat materiaal te vinden. Het gaat om touwen, restanten van een slee, jerrycans, een boek… Allemaal ondergesneeuwd en daardoor goed bewaard. Volgende week komt o.a. Jean-Jacques Derwael naar onze school. Hij onderzocht reeds in de jaren zestig dit gebied, toen nog met sleehonden. Het is een plezier om hem te horen vertellen. Woon dus gerust deze en andere lezingen bij, alle info vind je HIER. Iedereen van harte welkom! Eens terug in de basis controleren we onmiddellijk de positie van het schip, maar nog geen beterschap.

TIP:  je kan de slideshows uitvergroten, klik rechtsonder in de slideshow!

29 december. Nog steeds in standby modus! Vandaag bundelen we de krachten om de zonnepanelen sneeuwvrij te maken. Na de Antarctische winter zijn deze panelen geheel of gedeeltelijk bedekt met sneeuw en ijs. Toch een huzarenstukje om deze sneeuwpakketten te verwijderen. Zweten bij -17 graden Celsius, toch een bizar gegeven. Een deel van de zonnepanelen zullen we verplaatsen naar een plek waar er minder sneeuwaccumulatie is. Het zicht blijft adembenemend en geeft ons nieuwe moed om nog enkele tonnen sneeuw te verwijderen.

Tussen het klussen door, volg ik onze schoolprojecten verder op. Ik kan jullie alvast vertellen dat er nog een leuke uitdaging zit aan te komen voor jullie. Binnenkort mag ik meer prijsgeven!

31 december. Detective dag!

Het weer is niet goed. Koud, winderig en mistig. Toch trekken we erop uit. Na enkele dagen terreinverkenning kan ik voor de eerste keer met de Duitse geologen mee op stap! Vijftig minuten op skidoo dwingt me toch om even te controleren of ik nog alle ledematen bezit en of ik geen oor of vinger ben verloren onderweg. De geologen gaan als ware dedectives tewerk. Ze onderzoeken stenen met een geologisch kompas, nemen stalen, proeven en ruiken, richten het vergrootglas op de stenen en noteren alles in hun veldboek. Bij het fotograferen van stenen geven ze telkens de verhouding aan door een lensdop, potlood of kompas naast/op de steen te leggen. Ik ben blij te zien dat mijn cursussen over geologie terug tot leven komen. In een volgende blogpost zal ik hun werk uitgebreider beschrijven. Bekijk alvast hier hun website. Dit onderzoek gaan we met de leerlingen van de derde graad uitvoerig uitwerken. De leerstof die anders nogal abstract lijkt in een klaslokaal zal aan de hand van dit onderzoek veel concreter worden!

Oudejaarsavond!

Zelfs deze avond wordt er tot 20u gewerkt! Tijdens het avondmaal blijkt al snel dat het een gezellige avond gaat worden. De verschillende nationaliteiten zitten aan verschillende tafels en het heerlijk maal van onze kok (voorgerecht: carpaccio, hoofdgerecht: eend met heerlijke puree en peertjes en als dessert: tiramisu met rode bessen). Als bij toeval speelt er zich aan de horizon een schimmig schouwspel af tussen de wolken en de zon. Iedereen gaat het dak van het station op en probeert dit schouwspel te vereeuwigen op foto, wat onmogelijk blijkt. Klokslag twaalf uur, in volle zon ontkurken we de champagne. Gek gevoel te weten dat er ondertussen in België overal vuurwerk knalt en miljoenen smsjes rondvliegen. Hier aan de andere kant van de wereld gaan we verder de ‘nacht’ in. In de slideshow kan je zien dat het even om een party-station ging!

1 januari 2012

Aan het ontbijt blijkt al snel dat het een rustdag wordt. Velen slapen nog een beetje uit, niet te verwonderen als je hoort dat sommigen gingen slapen op het moment anderen ontwaakten ;-) Ik mag opnieuw een enveloppe openen van mijn klas 4 ECO4b! Bedankt voor de nieuwjaarswensen!

Windstille en zonnige dag! Perfecte omstandigheden om de ULM uit de stal te halen. Dit ‘Ultralicht Motorluchtvaartuig’  belandde hier naar aanleiding van dit kunstproject van Wim Tellier. Onderstaand filmpje brengt dit kunstwerk in beeld. Extra info in dit artikel.

Blijkt het ondertussen weer een lange blogpost te zijn en dan heb ik nog zoveel zaken niet besproken. Ik ben alvast erg benieuwd naar de traverse naar de kust. Een nieuw avontuur, spannend!

Via deze weg wens ik iedereen een fantastisch 2012. Droom, durf en doe! Ik maak aan de lijve mee dat dromen uitkomen!

We hebben nog enkele erg leuke en interessante activiteiten in het verschiet, er is voor elk wat wils; voor leerlingen en leerkrachten, ouders en sympathisanten! Bekijk zeker de kalender: www.ahaproject.be/kalender

Laat gerust van jullie horen via ‘reactie toevoegen’, www.facebook.com/ahaproject en Skype (AHA-project)!

Vele groeten

Koen Lees meer ...

De eerste stappen op Antarctica & kerstdag @ Princess Elisabeth-station - BLOGPOST 3

Beste lezer,

Nu pas BLOGPOST 3 aangezien het afgelopen dagen bijzonder druk was en we ongeveer 5000 km overbrugd hebben. Deze blogpost bevat heel wat foto's (4 slideshows!) en enkele links naar extra info. TIP: je kan de slideshows uitvergroten, klik rechtsonder in de slideshow.

Lees eerst BLOGPOST 1 en BLOGPOST 2 ! Veel lees- en kijkplezier!

Donderdagavond 22 december 2011

Het wachten wordt beloond! Het is zover, we ruilen het warme Kaapstad in voor het ijskoude Antarctica. We controleren voor de laatste keer of we niets vergeten, paspoort, expeditiekledij, zonnebril, zonnecrème,… Van de leerlingen van 4 Latijn 5b ontving ik net voor mijn vertrek enkele mooie en lekkere pinguïns, gemaakt uit chocolade! Via de papa van Rob konden ze deze pinguïns bemachtigen. Toeval wil dat zijn vader als bedrijfsleider van een chocolaterie enkele jaren geleden naar de Noordpool trok! Dit in teamverband en onder leiding van Dixie Dansercoer. Op 11 januari komt hij samen met Joost Callens over zijn belevenissen vertellen. Hou de kalender in de gaten!

Zoals je in de slideshow kan zien, heeft de pinguïn de tocht naar Kaapstad niet overleefd… het spijt me, beste leerlingen van 4 LAT 5b.

20u30, de bus pikt ons op aan het hotel. Er hangt spanning in de lucht!

In de luchthaven staat onze vlucht aangegeven, toeristen kijken raar op en denken dat het om een grap gaat. Niets is minder waar! 23u, the gates are open! We staan oog in oog met de majesteuze Ilyushin, het Russisch vrachtvliegtuig dat ons hopelijk veilig naar Novolazarevskaya brengt. De cockpit heeft onderaan een navigateur die door de glazen snuit alles op de voet volgt. Ze installeerden een camera vooraan deze snuit, zodat we in het vliegtuig op groot scherm alles kunnen volgen. Er zijn immers geen ramen in het vliegtuig. Het grootste gedeelte is opgestapeld materiaal, met daarvoor twaalf rijen stoelen om in totaal 72 mensen te vervoeren. Afgeladen vol! Daartussen staat nog een ‘festivaltoilet’ en daar eindigt de luxe.

De motoren worden opgestart, met een oorverdovend lawaai tot gevolg. De oordopjes komen van pas! Enkele minuten later stijgen we op! Op het scherm kunnen we alles volgen en zien we hoe we boven Kaapstad vliegen. Het wordt als snel duidelijk dat we weinig zullen slapen in zo’n hels lawaai. Op het scherm wordt Frozen Planet getoond, de prachtige BBC-reeks over onze poolgebieden. Bekijk hier de mooiste fragmenten van deze BBC-reeks.

Vrijdag 23 december 2011

5u, de kapitein Ruben Esayan (een zogeheten Hero of Russia) geeft aan dat we onze expeditiekledij moeten aandoen. De landing nadert en de temperaturen dalen… Ligt het aan de mist of aan de slechte staat van de landingsbaan, maar het is een onzachte landing. Blijkt dat we slechts met één wiel het ijs raken met wat schudden en beven tot gevolg!

De eerste stappen op Antarctica! Zalig en bijzonder speciaal! De temperatuurschok is enorm, de koude slaat op mijn handen, voeten en neus. We zijn duidelijk in het koudste continent van onze planeet…

Tot onze grote verbazing blijkt onze cargo (= bagage en goederen) onvolledig! Slechts 2 dozen van de voedselvoorraad zijn mee! Alle verse groenten en fruit blijken nog in Kaapstad te zijn! Onbegrijplijk dat ALCI (Antarctic Logistics Centre International) onze bagage niet in het vliegtuig laadde… Een onverwachte tegenslag!

Twee uren later stijgen we opnieuw op, deze keer in een kleiner vliegtuigje. Nog 600 km voor de boeg. De Russische piloten laten ons weten dat het vliegtuig uit 1943 dateert en nog in de oorlog heeft gediend… een geruststelling? Uiteraard zijn alle motoronderdelen vervangen, maar toch blijft het een gekke gedachte. De vermoeidheid krijgt ons klein en iedereen duffelt zich warm in en probeert wat slaap in te halen. Toch kan ik de verleiding van het mooie landschap niet weerstaan. Wat een uitzicht! Ik kan nog steeds niet geloven dat we op weg zijn naar het Princess Elisabeth-station!

Deze keer gelukkig een zachte landing! Alain Hubert en zijn team geeft ons een warme ontvangst. In de verte zien we de poolbasis. We zijn er! Dit moment zal me steeds bijblijven. Het landschap is adembenemd mooi, eigenlijk niet in woorden te beschrijven. Moeilijk te geloven dat men in zo’n desolate, extreme omgeving dergelijk station kan bouwen.

Tranen in de ogen

Op de skidoo richting de basis, aan 70 km/u over de sneeuw scheuren geeft me al snel tranen in mijn ogen. Nog even en mijn neus vliegt eraf! Ijzig koud.

Nu staan we vlak voor het station. Vol spanning wandel ik naar binnen. De traphal staat vol machines die volop draaien (en dus ook warmte geven), kabels, leidingen… heel wat techniek. Het station blijkt groter te zijn dan verwacht!

Ondertussen al meer dan 24 uren wakker, half verdwaasd verken ik alle ruimtes en ontmoet ik veel nieuwe mensen.

Er volgen enkele briefings en een rondleiding door Alain Hubert. Aangezien deze basis volledig op hernieuwbare energie draait, is er toch heel wat uitleg nodig wat betreft toegang tot het elektriciteitsnet en het gebruik van het water. Deze systemen verdienen een eigen blogpost en komen dus later zeker aan bod!

Na een heerlijk maal door onze kok val ik doodmoe in slaap. Vandaag toch vaak aan school gedacht, hoe alle leerlingen hun rapport komen afhalen en hopelijk blijgezind een welverdiende vakantie ingaan. Hoe ouders via de Antarctiklas binnenwandelen om het oudercontact bij te wonen. En hoe collega’s de school buitenwandelen na een oudercontactmarathon, hopelijk ook blijgezind.

24 december 2011, KERSTAVOND

Na een dag vol vergaderingen, opleidingen (o.a. over het rijden met een sneeuwscooter) is het tijd voor een heerlijk maal! Kerstkalkoen! Het belooft een gezellige avond te worden. Tussendoor probeert iedereen even zijn familie te bereiken via Skype. Blij om mijn vriendin maar ook mijn petekindje te zien via de webcam!

25 december, KERSTDAG

Kerstavond glijdt ongemerkt over in kerstdag, het is hier immers pooldag. Een volledige dag zon en dus moeilijk om ’s nachts in volle zon te gaan slapen. De leerlingen van 4 ECO4b zorgden voor een origineel cadeau! Voor elke speciale dag (kerstdag, nieuwjaar, verjaardag, bij gemis, …) voorzien ze een kaartje. De eerste enveloppe mocht ik dus vandaag openen! Heel leuk om kerstgroeten te ontvangen van ‘mijn eigen’ klas! Bedankt!

Na enkele uren slaap, trekken we er weer op uit. Deze keer met de mountain guides op field training. We trekken richting Utsteinen om in ‘The Windscoop’ neer te dalen. Bij mooi weer vertrokken (=windstil), maar op de terugweg slaat het weer om, veel wind en temperaturen tot -25 °C. Ijskoud maar onbeschrijflijk mooi.  Woorden zijn overbodig, onderstaande foto’s spreken boekdelen.

Morgenvroeg om 6u start het konvooi naar de kust, dus opnieuw  een korte nacht voor de boeg. We rijden 20u non-stop richting kust. Het schip zat lange tijd vast in het ijs en bleek door het loswrikken ook beschadigd te zijn. Maar nu zou het toch eerstdaags moeten aankomen... Ga live aan boord van de Mary Arctica dankzij deze WEBCAM en bekijk de positie van het schip op de kaart.

Momenteel help ik de kok om voldoende voedsel te voorzien voor de expeditie naar de kust.

Dus je zal een weekje niets vernemen. Maar ik zorg voor een mooi verslag! Ondertussen maak ik verder een planning op voor januari.

Hoe is het in België? Een witte kerst? Genieten van de kerstvakantie? Laat gerust een reactie achter!

SPREAD THE BLOG! -> stuur gerust de link naar onze website naar vrienden/familie! Ook via www.facebook.com/ahaproject kan je de laatste updates volgen!

Frisse groeten

Koen

PS: Natuurlijk had ik nog een extra chocoladepinguïn mee. Beste leerlingen, onderstaande foto’s bewijzen dat jullie pinguïn een prachtige tijd beleefde in Kaapstad ;-) Lees meer ...

Die Kaap van Goeie Hoop - BLOGPOST 2

Blogpost 1 nog niet gelezen? Klik dan HIER om deze te lezen om het verhaal optimaal te kunnen volgen!

Is het een toeval dat we net in de DELIBERATIEweek Kaap de Goede Hoop bezochten? Ik hoop alvast dat de examens vlot verliepen en dat de after-examen-party’s ook goed verlopen ;-)

Had ik deze blog gepost in volle examenperiode dan had ik vermoedelijk veel boze mails ontvangen want wat je gaat zien, staat in groot contrast met de –soms- saaie schoolboeken. Bekijk deze blogpost op eigen risico want het zal je werklust waarschijnlijk niet bevorderen… 

Deze blog bevat enkele links naar filmpjes/artikels en tevens 3 slideshows. Deze kan je pauzeren en uitvergroten tot een volledig scherm. Veel lees- en kijkplezier. Download hier FLASHplayer.

 Zondag 18 december 2011

Aangezien onze vlucht een dag is uitgesteld, trekken Gigi, Jorn en ik erop uit. De zonnebrand voelt nog erg pijnlijk aan, maar dat zie ik eerder als een luxeprobleem nadat ik in jullie mails las wat voor winterweer het in België is. De taxi brengt ons naar de villa van Michel. Deze bevindt zich in Constantia, tussen de wijngaarden. Net als alle andere villa’s is ook Michel zijn villa voorzien van een stevige omheining en prikkeldraad. Jullie kennen Michel indirect, hij was verantwoordelijk voor enkele wereldberoemde commercials (klik hier).

Tot onze grote verrassing staan we -na een kwartiertje rijden- oog in oog met de Afrikaanse pinguïn!  De vroegere Engelse naam van deze pinguïn is Jackass penguin, of ezelspinguïn, vanwege de roep van het dier die lijkt op het gebalk van een ezel. In het Nederlands hebben we echter een andere pinguïnsoort die de naam ezelspinguïn draagt. Dankzij Frozen Planet zag ik reeds prachtige beelden en het vermoeden wordt bevestigd: het zijn bijzonder grappige dieren! Met een volledige kolonie liggen ze te zonnebaden op de rotsen.

We rijden verder naar het ‘Table Mountain National Park’. We bevinden ons op het Kaapse Schiereiland wat  grotendeels een rotsachtig schiereiland is dat 75 kilometer de Atlantische Oceaan inloopt op de meest zuidwestelijke hoek van Afrika. Het meest zuidelijke punt van het Kaapse Schiereiland staat bekend om Kaap de Goede Hoop en het Kaappunt. Onderweg botsen we op enkele bavianen, Michel waarschuwt ons het raam niet te openen. Bavianen kunnen zeer agressief zijn en durven aanvallen indien ze zich bedreigd voelen, ook tegenover de mens. Bekijk HIER een interessante reportage. Deze dieren komen ten alle tijden in groepen van 50 a 100 leden en hebben een zeer complexe sociale structuur. Het is bij wet verboden om in Zuid-Afrika de bavianen te voeren. Straffen kunnen variëren tussen een boete van minimum 450 Zuid-Afrikaanse frank tot een gevangenisstraf. Betrapt men u op het voeren van het dier, gebeurt het dat de baviaan ter plekke wordt afgemaakt. Dit om te voorkomen dat ze te gewoon worden aan de mens en het voedsel en dus ook agressief kan worden om aan het voedsel te komen, met alle gevolgen van dien. Verderop staan we oog in oog met struisvogels, deze kunnen concurreren met de pinguïn. Ook hilarische dieren!

Die mees suidwestelike punt van die vasteland van Afrika

(bekijk DIT FILMPJE)

Dit voelt toch wel speciaal aan om aan ‘die Kaap van Goeie Hoop’ te staan. Dat is toch zo een van de plaatsen waar je uren naar staart op je wereldbol?! Dit punt wordt ten onrechte beschouwd als een overgang tussen de Indische Oceaan en de Atlantische Oceaan. Het zuidelijkste punt van Afrika is Kaap Agulhas, ongeveer 200 km oostelijker.

De eerste Europeaan die deze kaap voorbij voer, was de Portugees Bartolomeus Diaz in 1488. In die tijd waren diverse Portugese expedities uitgezonden om de kust van Afrika steeds verder naar het zuiden te verkennen, en vervolgens weer thuis te komen. Diaz had op een van deze expedities dan uiteindelijk de zuidkust van Afrika bereikt. Het verhaal gaat dat hij de kaap aanvankelijk Cabo das Tormentas (Kaap der stormen) had genoemd, maar dat Johan II van Portugal de naam veranderde in Cabo da Bõa Esperança (Kaap van de Goede Hoop), omdat deze ontdekking de zeeroute naar Indië een eind dichterbij bracht.

We wandelen de berg op richting Cape Point waar de vuurtoren staat. Onderweg prachtig zicht op Dias Beach.

Prachtige vergezichten en een enorme verscheidenheid aan fauna & flora. Heel wat hagedissen die rustig zonnebaden, heel wat dassies (deze dieren lijken net marmotten) en prachtige bloemen, waaronder heel wat endemische soorten! Hier meer info.

Net als op onze school staan er in Cape Point wegwijzers in alle richtingen… Paris 9294 km, Berlin 9575 km… nu pas besef ik hoe ver ik van huis weg ben.

Terug in het hotel

Even bekomen aan het zwembad. En dan alle expeditiekledij verzamelen. Morgenochtend briefing @ ALCI. Daar laten we al onze bagage achter. Komende dagen moeten we het enkel stellen met de handbagage. Hopelijk laat de vlucht naar Antarctica dus niet op zich wachten…

Iedereen op post

Alle 21 teamleden verzamelen voor een ‘laatste avondmaal’ in Kaapstad. Een Belg, een Duitser en een Japanner … het zou de start kunnen zijn van een mop, maar het zijn mijn tafelgenoten. Waardoor het gesprek al snel een internationaal karakter krijgt. De Japanse onderzoekers getuigen over de aardbeving/tsunami/kernramp in Fukushima. Joachim getuigt daarentegen over de gebeurtenissen van afgelopen zomer in Noorwegen. Hij werkt immers reeds enkele jaren als professor geologie in het regenachtige Bergen in Noorwegen. Later heb ik het met Régis, de ingenieur die instaat voor de elektriciteitsvoorziening in de poolbasis, over het onveiligheidsgevoel in Zuid-Afrika en over de apartheid die amper 15 tot 20 jaar ‘officieel’ een halt werd toegeroepen… Met deze interessante gesprekken kan ik gemakkelijk 3 blogposts vullen…

Bekijk HIER en OOK HIER enkele interessante artikels en reportages over ‘apartheid’:

Maandag 19 december

Normaal stijgt vandaag ons vliegtuig op. Maar zoals verteld, moeten we een dag wachten door de extreme storm die voor een sneeuwophoping van 3 tot 4 meter zorgde en de landingsbaan onbruikbaar maakt. Momenteel worden alle middelen ingezet om de landingsbaan vrij te maken.

De briefing ging wel door. Eerst bezorgen we al onze pakken bij ALCI (Antarctic Logistics Centre International). De verantwoordelijke overlaadt ons met interessante weetjes. Ik heb vooral onthouden dat we nog 4200 km voor de boeg hebben, dat er 72 mensen in de Iluysin gaan meevliegen en dat we zelfs een lichte crash niet zouden overleven omdat er zich achter de passagiers 20 ton materiaal bevindt... Ze waarschuwen alvast voor het temperatuursverschil tussen Kaapstad en Novolazarevskaya. Spannend.  Antarctica, here we come!

Bedankt voor de verschillende mails en reacties op www.ahaproject.be en via www.facebook.com/ahaproject ! Blij te merken dat er zoveel mensen de avonturen volgen.

Blijf het AHA-project mee uitdragen, dat is de beste manier om zoveel mogelijk mensen te bereiken!

‘Ave Maria’ en ‘Jingle Bells’ knallen door de luidsprekers van het hotel en herinneren me eraan dat het binnenkort kerstdag is. Moeilijk te geloven bij 27 graden Celcius.

Warme kerstgroeten,

Koen

Bij het posten van de blog krijg ik net te horen dat de vlucht nog een dag wordt uitgesteld ;(

Dat betekent dat we tot woensdagavond in Kaapstad moeten blijven, in standby modus… Ook het schip dat op 25 december moet aankomen aan Crown Bay zit volledig in het ijs ingesloten. Laat ons hopen dat de situatie snel verbetert…

Bekijk HIER de beelden van de storm aan het Princess Elisabeth Station.

Om de moed erin te houden, nog enkele grappige woorden die hier worden gebruikt in het Zuid-Afrikaans:

Lees meer ...

Het avontuur is begonnen!!! - BLOGPOST 1

Jawel! Hoog tijd voor het eerste BLOG-bericht! Ik stond afgelopen maanden meermaals op het punt een BLOG te schrijven, maar er waren telkens nog zoveel zaken te regelen en mails te beantwoorden… Maar vanaf nu hou ik jullie graag op de hoogte over de AHA-expeditie!

En ik denk dat het een erg boeiende blog gaat worden, want wat ik hier beleef is eigenlijk onbeschrijflijk. Waanzinnig veel indrukken, veel ontmoetingen, geweldige verhalen, interessante mensen … Het wordt een heel grote uitdaging om dit te verwerken in deze blog en moeilijk om te selecteren wat ik jullie zal vertellen.

(tussen de tekst staan er twee slideshows, scroll dus verder om tot het einde te kunnen lezen).

Laten we beginnen bij het begin.

Donderdag 15 december, om 9u 30 paraat in Zaventem voor de laatste interviews. Opnieuw geschrokken van de persbelangstelling (klik hier voor een overzicht, alle blauwe woorden zijn trouwens weblinks) . Erg fijn te zien dat ons AHA-project wordt opgepikt door zowel radio, tv alsook de geschreven pers.

12u35, afscheid nemen… en samen met Johan Berte het vliegtuig op. Met een tussenstop in Londen, zullen we verder vliegen naar Kaapstad. Johan is een erg fijn gezelschap, zelfs een eer om met hem te reizen. Hij is immers de projectmanager van het Princess Elisabeth-station. Ging afgelopen negen jaren naar Antarctica en is verantwoordelijk voor de bouw/design van het station.  Het spreekt voor zich dat hij heel wat te vertellen heeft.

Hij herdefinieert het begrip ‘stress’, als ik merk met welke deadlines hij moet omgaan en hoeveel zaken hij simultaan onder controle moet hebben… dan verdwijnen de zaken waar wij (op school, thuis,…) ons druk over maken in het niets. Johan werkte heel lang voor de ruimtevaart en dus hebben we het onderweg naar Antarctica over reizen naar de maan en Mars ;-)

Te weten dat je naar een continent gaat waar er geen auto’s, winkels, luxegoederen … zijn, staat in schril contrast met alle producten/gadgets in de waanzinnig grote luchthaven van Londen Heathrow. Op de tonen van Bon Iver vliegen we opnieuw boven België richting Afrika. Ik heb ‘vliegen’ altijd een speciale manier van reizen gevonden, enkele uren stilzitten om daarna in een geheel andere sfeer terecht te komen. Als je weet welke mooie landen we allemaal overvliegen, of welke woelige gebieden (Libië, …)

Een vorig avontuur in Afrika beleefde ik enkele jaren geleden in Burundi, Rwanda en Congo. Dit in de vorm van een inleefreis met de scouts ter plaatse (hier het beeldverslag). Deze inleefreis maakte heel wat indruk op me, gezien de soms erbarmelijke omstandigheden waarin mensen dienen te leven. Benieuwd naar de ervaringen in Kaapstad…

Bekijk hier enkele sfeerbeelden (TIP: je kan de fotoshow uitvergroten, klik rechtsonder in de fotoshow. De foto's komen dan veel beter tot hun recht!)

(kan je de slideshow niet zien, download dan HIER gratis Flash-player)

Vrijdag 16 december  – Kaapstad

7u 05, net geland. The sun is shining! Net een vlucht van meer dan 10 uren achter de rug. Weinig geslapen, maar wel 2 films gezien (vertel dit niet aan mijn vriendin, want afgelopen maanden viel ik  door de vermoeidheid telkens na 5 minuten in slaap wanneer ze voorstelde samen een film te bekijken. Bijzonder romantisch, inderdaad). Michel wacht ons op aan de luchthaven. Hij woont en werkt in Kaapstad voor de International Polar Foundation.

Net naast de luchthaven toch heel wat townships (sloppenwijken) te zien. Michel vertelt dat deze 50 jaar geleden gecreëerd werden in de politieke sfeer van toen.  Maar -in tegenstelling tot in vele andere landen- verbetert de situatie er. De meeste mensen hebben wel  degelijk toegang tot elektriciteit. Michel dropt ons in Hotel Commodore, vlakbij The Waterfront. Op reis slaap ik meestal in een tent (bij voorkeur ‘into the wild’) of in een jeugdherberg maar hier beland ik plots in een hotel met 4 sterren. Toch even wennen. Misschien is dit ter compensatie van de koude nachten in de tent die ons te wachten staan tijdens de expeditie?

Even bekomen in de hotelkamer en dan de taxi inspringen richting de Tafelberg (= 1086 m boven zeeniveau). Levensgevaarlijk om hier de weg over te steken, half slaperig en nog niet aan het beseffen dat de auto’s hier net als in Groot-Brittannië aan de ‘verkeerde’ kant rijden. In Londen waarschuwen ze toeristen ‘LOOK RIGHT’, maar hier duidelijk niet. Gehuld in korte broek loop ik een uitloper van de Tafelberg op, de Lion’s Head. Ilire, Greg en David zijn immers eerder vertrokken en ik hoop ze te ontmoeten op de top van de Lion’s Head. Op weg naar de top, via een pad voorzien van kabels om naar boven te klauteren, heb ik een prachtig zicht op Kaapstad, de Tafelberg en Robbeneiland. Robbeneiland is berucht aangezien het ruim 400 jaar werd gebruikt voor gevangenen en bannelingen. Het water rond het eiland is ijskoud gezien de koude golfstroom die hier voorbijkomt. Ook zwemmen er talloze witte haaien in de zee.

Slechts drie ontsnapte gevangenen die naar de kust probeerden te zwemmen hebben hun vlucht dan ook overleefd. Van 1836 tot 1931 was Robbeneiland een leprakolonie. In 1959 werd het eiland ingericht als extra-beveiligde gevangenis van het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime. Robbeneiland is wereldwijd bekend geworden door de gevangenschap van Nelson Mandela en andere anti-apartheidsstrijders op het eiland. Er was een kalkmijn op het eiland waar de gevangenen kalksteen moesten winnen. Door het felle verblindende licht en het fijne stof in de witte kalkmijn raakten de ogen van Mandela beschadigd. Tijdens het werk in de kalkmijn konden de gevangenen soms wel met elkaar praten, hoewel ze het van de bewakers niet over politiek mochten hebben.

Op de top ontmoet ik de 3 expeditieleden, die hier reeds enkele dagen zijn. Het gaat om 3 Walen, ze hebben respectievelijk Albanese, Engelse en Italiaanse roots. Dat belooft, een kok met Italiaanse roots! Op weg naar de top besef ik ten volle wat voor gelukzak ik ben om dit te kunnen meemaken. Na maanden van voorbereiding en soms negeren van nachtrust, voelt deze lastige klim als een bevrijding!

Vanaf de top keren we te voet terug richting het hotel, een ideale verkenning van Kaapstad. Opnieuw een rollercoaster van indrukken. Blijkt dat het centrum (hier de 'Stadskom' genoemd) van Kaapstad erg Westers oogt, met heel wat dure wagens, bewaakte huizen en grote supermarkten. Veel toeristen bovendien, aangezien het hier zomer is.

Kaapstad is samen met Pretoria en Bloemfontein één van de hoofdsteden van Zuid-Afrika en is het wetgevend centrum van Zuid-Afrika. De stad, gelegen in de zuidwestelijkste punt van Zuid-Afrika, was oorspronkelijk een verversingspost voor Nederlandse schepen die op weg waren naar Oost-Afrika, Indië of het Verre Oosten. Het was daarnaast een van de eerste permanente Europese nederzettingen ten zuiden van de Sahara.

Op het einde van onze tocht, even halt gehouden in ‘Den Anker’. Onze directrice heeft gelijk, een heel gezellig café aan de haven waar ze heel wat Belgische bieren serveren. Ondertussen wordt het weer pijnlijk duidelijk dat de zon niet mijn beste vriend is… Vrienden zullen even lachen als ze dit lezen, jawel: stevig verbrande kuiten! Aangezien ik in alle haast de taxi ben ingesprongen, ben ik natuurlijk zonnecrème vergeten. Ik heb immers niet de gewoonte om in het midden van december zonnecrème mee te nemen als ik op stap ga. Mijn nek en bovenarmen zijn ook volledig roodgekleurd. Dit belooft niet veel goeds.  Effectief, enkele uren later voelt het reeds erg pijnlijk aan… Misschien is dit als straf omdat jullie blijkbaar erg koude temperaturen hebben daar in België?

Johan had enkele vergaderingen vandaag aangezien ze in de toekomst veel meer met Zuid-Afrikaanse bedrijven willen samenwerken om o.a. transportkosten te drukken. Ook Gigi, de vrouw van Alain Hubert, woonde de meetings bij. Zij regelt alle praktische zaken van de expeditie en is de manager in de poolbasis, een heuse opdracht! Samen met Gigi, David en Johan gaan we eten in The Waterfront. Heel gezellige terrasjes, veel volk en een uitgelaten sfeer daar. Lange interessante gesprekken over de vorige expedities, over de toekomst van de poolbasis… voornamelijk in het Engels en Frans. De soms hilarische anekdotes doen vermoeden dat er een heel speciale periode te wachten staat… ’s Nachts komen de Duitse helikopterpiloten aan in het hotel, zij zijn juist terug van een missie in Marokko en gaan ons vergezellen in het Princess Elisabeth-station.

Ondertussen blijkt dat onze vlucht naar de Russische basis Novolazarevskaya op Antarctica met minstens één dag is uitgesteld. Blijkbaar heeft een krachtige storm daar lelijk huisgehouden. De satelliet is in de storm gesneuveld, dus het wordt moeilijker om contact te hebben. Moeilijk te geloven dat we naar een ijskoud, stormachtig gebied gaan als je hier aan het zwembad zit…

Straks komen de laatste expeditieleden vanuit België aan en beginnen de laatste voorbereidingen voor de transit naar Antarctica. Intussen blijken deze dagen voor de meeste expeditieleden een welkome rustperiode tussen een hectische voorbereiding en een enkele intensieve weken in de koude! En ik kan dat alleen maar beamen.

Blijkt dat ik na 2 dagen reeds een boek kan schrijven vol getuigenissen, anekdotes, indrukken…

Ik had grote verwachtingen van de expeditie en voel nu al dat deze zeker zullen ingelost worden aangezien ik besef dat ik de eer en het genoegen heb om tussen topwetenschappers en –ingenieurs mee te werken aan de expeditie. Ik ben zeer dankbaar voor deze kans en zal ze ten volle benutten om zoveel mogelijk mensen te bereiken met ons AHA-project.

Via deze weg wil ik jullie nog eens uitdrukkelijk BEDANKEN. Iedereen die reeds meewerkte aan het AHA-project, van leerlingen, leerkrachten, 6 LWE, directie, IPF tot ouders, sympathisanten, scholen en verenigingen! Het is ongelooflijk wat er reeds voor de start van de eigenlijke expeditie werd verwezenlijkt door alle krachten te bundelen. Dat belooft het beste voor de toekomst!

Draag het project gerust mee uit! Informeer  vrienden, collega’s, familie … zodat we aan zoveel mogelijk mensen kunnen vertellen wat voor waardevol onderzoek er aan de andere kant van de wereld gebeurt.

www.facebook.com/ahaproject  --> word gerust vriend van de pagina om de laatste updates te lezen.

www.twitter.com/ahapolarquest

www.skype.com: AHA-project

Laat van jullie horen! Twijfel niet om vragen te stellen, om te laten weten hoe het daar gaat in België, … Dit kan via onderstaande knop: REACTIE TOEVOEGEN! Ik kijk ernaar uit om ook jullie belevenissen te lezen.

Roodgloeiende zonverbrande groeten

Koen

Last but not least:  aan alle leerlingen: geef er een ongelooflijke lap op bij het studeren! De kerstvakantie is in zicht, haal dus nog eens alles uit de kast om te knallen tijdens de laatste examens! Succes!

Inhoud syndiceren